Spis treści

3 tygodnie pobytu w sanatorium za nami (o tym będzie osobny wpis), podczas których trzeba było sobie radzić jakoś ze skończoną liczbą dostępnych ubrań. O ile w przypadku ubrań dziecięcych nie mieliśmy problemów – tego zawsze nakupowane w nadmiarze – o tyle z naszymi ubraniami nie było tak kolorowo. I choć na miejscu była dostępna płatna pralka, to uznałem, że sprawdzimy sobie, jak składana, przenośna pralka Moyu sobie poradzi!

Jak to wygląda i jak to działa?

Przenośna pralka wirowa Moyu to nic innego, jak składane wiaderko, które jest dość popularne na wyjazdach, z wbudowanym silnikiem piorącym (jak w starych Franiach) na dnie. Złożona pralka ma niecałe 10 cm wysokości i 29 cm szerokości. Spokojnie zmieści się więc jako jeden dodatkowy gadżet w samochodzie, a nawet bez większych trudności w torbie (lub na upartego, w plecaku).

Po rozłożeniu pralka ma 29 cm szerokości i wysokości oraz od razu jest gotowa do działania – wystarczy podłączyć ją do prądu. Potem wlewamy wodę do odpowiedniej kreski, wsypujemy trochę proszku do prania (albo nie) i wrzucamy ubrania – do 0,8 kg – ale nikt tego nie sprawdza ;). Na koniec dotykowymi przyciskami wybieramy sobie czas prania – 5 / 10 / 15 minut – a po zakończonym procesie w prosty sposób wylewamy wodę rurką na dole pralki (wystarczy pociągnąć za wajchę, która odblokowuje spust wody).

Pranie w składanej pralce

Podczas naszego 3-tygodniowego wyjazdu korzystałem z pralki Moyu kilka razy. Głównie do prania bielizny i koszulek, gdyż pogoda na tyle nas rozpieściła w tym roku, że tylko to trzeba było tak naprawdę regularnie wymieniać. Składana mieści bez trudu 5 sztuk bokserek lub 3 męskie t-shirty lub 2-3 dziecięce piżamy.

Cały proces prania i płukania trwa, w zależności od Waszych preferencji, od kilku do kilkudziesięciu minut. Ja jestem z tych „delikatnych”, więc chcąc mieć dobrze wszystko wypłukane, cały proces wyglądał u mnie tak:

• wlanie wody i wsypanie proszku
• 15 minut pranie
• wylanie wody i wlanie nowej
• 10 minut prania
• wylanie wody i wlanie nowej z płynem do płukania
• 15 minut płukanie
• wylanie wody i wlanie nowej
• 10 minut płukanie

Potem wszystko na wieszak na balkon i czekanie, żeby słoneczko zrobiło swoje. Nowsza wersja, która obecnie jest dostępna w sprzedaży (w niezmienionej cenie), ma dodatkowo funkcję wirowania (jest dostępny koszyczek) oraz dezynfekcji prania światłem UVC. Moja niestety tylko prała i na koniec musiałem wyciskać wodę do miski.

Kiedy warto wziąć przenośną pralkę?

Jeśli czujecie, że może być konieczność przeprania czegoś na Waszym wyjeździe, a nie jesteście fanami ręcznej walki z ubraniami w misce, to zdecydowanie warto. Pralka Moyu, może i mała, ale naprawdę robi dobrą robotę – tak, mnie też zaskoczyło to, że taki mały gadżet, a jednak potrafi wyprać ubrania (myślę, że lepiej, niż jakbym robił to ręcznie w misce). U nas w ośrodku dodatkowo była dostępna pralnia za dodatkową opłatą (w 2023 roku było to 15 zł / pranie), więc jest to jednak jakaś oszczędność 🙂

Nie mówiąc już w ogóle o tym, że jakbym jechał na kemping (pod namiot lub do przyczepy) na 2 tygodnie lub dłużej, to w ogóle bym się nie zastanawiał nad tym – jadąc z małymi dziećmi i mając tyle szczęścia do jedzenia gofrów co ja, to pralka składana jest obowiązkowa. Szczególnie, że bez problemu można z niej skorzystać nawet przy braku dostępu do prądu, korzystając z innego, testowanego przeze mnie już gadżetu – przenośnej stacji zasilania z panelem.

A jeśli ktoś jest ciekaw, gdzie taki gadżet można sobie sprawić, to odsyłam do sklepu TECHWISH.pl, gdzie pralka dostępna jest w dwóch kolorach – białym i różowym. Dajcie też znać, co uważacie na temat takiego gadżetu – czy zdecydowalibyście się na zakup, by zabierać składaną pralkę ze sobą na wyjazdy, czy uważacie, że jednak lepiej wyprać rzeczy w misce, niż zostawiać to takiemu gadżetowi?

Serwer NAS – co to takiego?

Domowy serwer NAS to gotowe urządzenie do przechowywania i udostępniania danych w sieci lokalnej oraz przez internet. Jest to w istocie prosty, ale wydajny komputer wyposażony w dyski twarde lub SSD, który nie wymaga podłączenia do monitora i może być zarządzany zdalnie (z preinstalowanym odpowiednim do tego oprogramowaniem, jeśli kupuje się gotowe rozwiązanie, np. od Synology).

Serwer NAS umożliwia centralne przechowywanie plików, takich jak dokumenty, zdjęcia, filmy czy muzyka, oraz zapewnia do nich dostęp z różnych urządzeń, w tym komputerów, smartfonów i tabletów, także niebędąc podłączonym do tej samej sieci, co samo urządzenie.

Dodatkowo NAS może służyć jako centrum multimedialne, umożliwiając strumieniowe przesyłanie treści do telewizorów i innych urządzeń w domu, a także pozwalać na automatyczne tworzenie kopii zapasowych danych z różnych urządzeń (zdjęcia, pełny mirror laptopa, itp.).

Synology DS416+ – możliwości

Serwer NAS Synology DS416+, którego mamy już prawie od 8 lat, jest obecnie nienajbardziej doskonałą maszyną. Modele dostępne teraz na rynku mają dużo więcej możliwości, ale na nasze obecne potrzeby, o potrzebach 8 lat temu nie wspominając, jest wystarczający.

Sprzęt ma 4 kieszenie na dyski twarde HDD, 3 porty USB-A 3.2, 2 porty LAN (1-gigabitowe), a do tego 1 GB RAMu i procesor Annapurna Labs Alpine AL-212 (2 rdzenie, 1.4 GHz). I właśnie ten ostatni element jest jednym z 2 minusów tego akurat modelu, przez który nie mogę postawić sobie na serwerze NAS, np. Home Assistanta. Przy minusach będąc, to drugim jest brak możliwości podpięcia dysku M2, który mógłby robić za bufor i znacznie przyspieszyć transfer danych (nowsze serwery już na to pozwalają). Trzecim natomiast jest szybkie łapanie kurzu, więc trzeba pamiętać, żeby raz na 1-2 miesiące zrobić mu gruntowne odkurzanie.

Poza tym DS416+ pozwala na naprawdę dużo, jeśli chodzi o codzienne potrzeby. Nie ma najmniejszych trudności z backupem zdjęć z telefonów (w stylu Zdjęć Google), a także kopią zapasową komputera (Time Capsule z Macbooka). Świetnie sprawdza się również jako system do udostępniania zdjęć z różnych rodzinnych imprez, dla członków rodziny, bez konieczności wrzucania ich do publicznej chmury.

My obecnie mamy zainstalowane w serwerze 3 dyski WD Red Pro po 4 TB, działające w trybie Synology Hybrid Raid, tolerujący awarię 1 dysku, jednak do naszej dyspozycji jest 7.2 TB miejsca na dane (zajęte jest obecnie 2.7 TB).

Domowa chmura NAS

Tak, w dużym skrócie serwer NAS można określić mianem domowej chmury, gdyż jego możliwości są naprawdę zbliżone. Do naszego Synology DS416+ mamy dostęp z dowolnego miejsca na świecie, dzięki usłudze redirectu i publicznego adresu Synology (można z tego nie korzystać, kto jest bardziej techniczny może sam wystawić swojego NAS z odpowiednim dostępem przez VPN, itp.).

Po zalogowaniu do dysku mamy dostęp do pulpitu „komputera”, na którym możemy instalować przygotowane przez developerów aplikacje, pozwalające na dodawanie do urządzenia interesujących nas funkcji. Dodatkowo możemy tworzyć konta i przyznawać dostępy, jeśli chcielibyśmy udostępnić miejsce członkom rodziny lub znajomym – żeby mogli wrzucać swoje zdjęcia, pliki, itp.

Ja korzystam najwięcej z kopii zapasowych:

• Synology Photos, które działa identycznie jak Zdjęcia Google i robi kopię zapasową zdjęć z telefonu na dysk serwera.
• Time Capsule (to akurat rozwiązanie dedykowane dla Macbooków), które robi kopię zapasową całego komputera.

Do tego oczywiście w przypadku wszystkich imprez rodzinnych, najczęściej wrzucamy zdjęcia na dysk i udostępniamy link do nich innym członkom rodziny, często też z uprawnieniem do dorzucenia własnych zdjęć. Obecnie też planuję całkowicie przerzucić się z rozwiązań Google na własną chmurę, żeby zmniejszyć koszty funkcjonowania i zależność od jednej firmy (wyszukiwarkę już porzuciłem, ale o tym w innym wpisie).

Co wybrać?

Na rynku mamy obecnie 2 wiodące firmy, które produkują gotowe serwery NAS (do działania których trzeba potem dokupić ewentualnie dyski twarde, a nawet nie zawsze) – Synology (korzystam) oraz QNAP (korzysta mój tato). Do tego, jeśli ktoś ma więcej weny (i umiejętności technicznych), to nic nie stoi na przeszkodzie, żeby zrobił sobie serwer NAS z kompiutera typu terminal/mini PC, a nawet (na upartego, choć to nie będzie szałowe w działaniu) korzystając z Raspberry Pi.

Serwer NAS daje tę przewagę nad „publiczną” chmurą, że dane są tak naprawdę Twoje i tylko Ty za nie odpowiadasz. Czy to rozwiązanie jest najlepsze? Zależy. Jak zaleje Ci dom / będzie pożar lub jakakolwiek inna większa awaria w Twoim domu, to możesz utracić dostęp do wszystkich danych, które w przypadku usług firm takich jak Google, najczęściej są rozsiane po kilku serwerowniach. Jednak w przypadku własnego rozwiązania, to Ty decydujesz o tym, kto ma dostęp do Twoich danych i czy chcesz mieć do nich dostęp, bez bycia zależnym od tego, czy Google (lub inna firma) akurat dobrze żyje z Unią Europejską lub innym krajem i nie wyłączy funkcjonowania swojej usługi.

Co więcej, decydując się na serwer NAS koszt użytkowania jest jednorazowy – płacisz raz za urządzenie i dyski, a potem, najczęściej przez dobrych kilka lat (w naszym przypadku 4 lata, bo potem padł jeden dysk i trzeba było kupić nowy), masz spokój. W przypadku usługi chmurowej Google lub innej firmy, jesteś uwiązany do cennika firmy, który może zmienić się w każdej chwili i wtedy może się okazać, że robi się drogo…

Czy warto stawiać własną chmurę? Porównanie kosztów

Jak wspomniałem na początku wpisu, obecnie płacimy 470 zł rocznie za 2 TB pamięci Google One (na co składa się Dysk Google, Zdjęcia Google oraz GMAIL), z czego zajęte mamy już 1.5 TB – ja z Martyną zjedliśmy 1TB, a reszta rodziny około 500GB. Po przekroczeniu 2TB, koszt wzrasta do 1180 zł / rok, co jest już niemałą kwotą, jak na cykliczne obciążenie. Nawet, jeśli policzymy, że można to udostępnić dodatkowo 5 osobom (ja + Martyna + 3 inne osoby), to nadal nie jest to mała kwota.

Decydując się na Serwer NAS, koszt startowy to obecnie 1539 zł brutto za 2-kieszeniowy dysk Synology DS224+ i do tego 2 dyski WD Red Pro 2TB po 515 zł brutto każdy (żeby mieć 2TB pamięci i dodatkowy mirror na wypadek awarii dysku). W sumie 2569 zł brutto. Po prostej kalkulacji widać, że chmura Google osiągnie ten pułap kosztu dopiero po lekko ponad 5 latach i dopiero po tym czasie zacznie być drożej (przy założeniu, że cena abonamentu się nie zmieni) za tę samą powierzchnię dyskową. Jednak jeśli pójdziecie w dyski po 4TB, to różnica w cenie będzie niewielka, bo 280 zł (przy 2 dyskach po 4TB) – i tutaj już kalkulacja się zmienia, bo różnica w cenie znika po 2 latach.

Zwrot inwestycji

Kilka uwag do tabelki:

1. Koszty NAS zawierają cenę urządzenia oraz odpowiednich dysków.
2. Czas zwrotu inwestycji obliczono dzieląc koszt NAS przez roczny koszt Google One.
3. Dla wariantu 10 TB użyto konfiguracji 2x6TB, co daje 12 TB całkowitej pojemności.
4. Wykorzystanie SHR pozwala na efektywne wykorzystanie przestrzeni dysków różnych rozmiarów.

Jak widać, im większa pojemność, tym szybszy zwrot z inwestycji, więc tak naprawdę dużo zależy od tego, jakie są Wasze priorytety – ile miejsca na dysku potrzebujecie, czy chcecie być zależni od Google lub innej usługi, itp.

Co myślicie o temacie serwerów NAS? Wolicie takie rozwiązanie, czy jednak chmura u dużego dostawcy?

Nasza Tesla Model Y – słowem wstępu

Zastanawiałem się, jak podejść do opisu tego samochodu elektrycznego. Pominę więc całkowicie jego technikalia – te znajdziecie dość dobrze pokazane w różnych testach na YT – skracając temat do tego, że nasza Tesla Model Y to wersja 4×4 Long Range, co w teorii przkełada się na 533 km zasięgu (WLTP), ale w praktyce jest to około 350-450 km (no chyba, że liczyć chcemy jazdę od 100% do 0% nie przekraczając 90 km/h), w zależności od temperatury, prędkości i wielu innych zmiennych.

Porównując powyższe wartości do Skody Kodiaq, jest to pewne pogorszenie, jednak tylko pozorne. Dlaczego? O tym więcej będzie w części poświęconej jeździe w trasę. Korzyści jest jednak dużo więcej w innych aspektach – asystenci jazdy i ich wsparcie podczas jazdy, wyposażenie lub pakowność samochodu (choć to również na pierwszy rzut oka nie wygląda).

Tesla Model Y – samochód rodzinny do wakacji nad morzem

Pierwszym większym testem możliwości elektryka w trasie był nasz wyjazd do Szczecina – tam i z powrotem z przerwą na egzamin dyplomowy kuzynki (pozdrowienia dla Basi). W sumie lekko ponad 800 km, jednak bez dzieci, bo dla nich to żadna atrakcja, zarówno jeśli chodzi o trasę, jak i sam występ na miejscu. Z racji, że wcześniej nie robiłem tak długiej trasy Teslą, zaplanowałem sobie wszystko w aplikacji ABRP – ustawiony punkt startowy, punkt docelowy i appka pokazuje gdzie i na ile zatrzymać się na ładowanie (tutaj znajdziecie listę aplikacji, które warto mieć zainstalowane). Jedyne co zmodyfikowałem, to zamiast ładowania GreenWay w połowie drogi ustawiłem sobie hub Ekoen, bo lepsza cena za kWh.

Wyjechaliśmy około 7 rano od rodziców (Brzeg), gdzie zostawialiśmy dzieci, z trasą przez Oleśnicę, bo mieliśmy do podrzucenia paczuszkę, pierwsze ładowanie mieliśmy po 230 km i trwało ono jakieś 30 minut. W tym czasie kawka i gorąca czekolada (darmowa, hub Ekoen daje radę), toaleta, a samochód uzupełnił energię i ruszyliśmy dalej, zahaczając o McDonalda, na miejscu byliśmy około 12.40. Mapa Google bez żadnych postojów zakładała trasę na około 5 godzin, więc uważam, że dużo wolniej nie było, niż gdybym jechał spalinowym.

Druga wycieczka Teslą była już z dziećmi – do Pobierowa. Trasa była bardzo podobna jak ta do Szczecina, z tym, że tym razem bez jazdy przez Oleśnicę oraz start był spod domu, a nie od rodziców. Ładowanie na hubie Ekoen, tym razem dłużej (choć wystarczyłoby 20 minut, to byliśmy tam prawie godzinę), bo dzieci musiały zjeść, toaleta, rozprostowanie nóg – w sumie wyszło, że zamiast doładować się do 60%, dobiłem do 98%. Kolejny postój na ładowanie mieliśmy w Szczecinie, bo otworzyli tam SuC, więc przy okazji rozprostowania nóg w galerii i przekąszeniu czegoś, doładowaliśmy się przed drogą do Pobierowa.

Jeśli natomiast chodzi o pakowność, to chociaż Tesla Model Y przy Skodzie Kodiaq wygląda na mniejszy samochód, okazuje się, że miejsca na rzeczy ma zdecydowanie więcej. Przedni bagażnik pomieścił wszystkie zabawki plażowe, ręczniki, buty, itp. Dolny, większy bagażnik „pod” bagażnikiem z tyłu zmieścił wszystkie rzeczy dzieci (ubrania, ręczniki, pampersy), podczas gdy mniejszy planszówki i książeczki. Główny bagażnik zapakowaliśmy wózkiem i naszymi torbami, walizkami oraz lekami, a pod nogi dzieci trafiły torby z jedzeniem, żeby było pod ręką na postoje. Kodiaq podobną ilość rzeczy mieścił z boxem dachowym, więc zdecydowanie na plus.

Ładowanie Tesli w mieście – koszty i możliwości

No i tutaj temat, który budzi najwięcej wątpliwości. Jak ładować samochód elektryczny, jeśli mieszkamy w bloku i nie mamy garażu. Taka sytuacja dotyczy właśnie mnie – Tesla Model Y, mieszkanie w bloku i brak garażu w którym mógłbym się ładować. W takiej sytuacji do wyboru jest kilka opcji, choć wymagają one czasem odrobinę poświęcenia. Oczywiście, posiadanie garażu nie oznacza, że wszystko będzie różowo – wszędzie można przeczytać bowiem o problemach, jakie muszą przechodzić posiadacze elektryków, by zamontować w garażu wallboxa lub dedykowane przyłącze…

Mnie dość mocno ratuje fakt, że mogę się ładować w pracy (gniazdko siłowe), dzięki czemu raz w tygodniu uzupełniona energia pozwala mi funkcjonować cały tydzień. Jak jedziemy do rodziców, to ładuję się u nich (fotowoltaika + gniazdko siłowe). Ale jeśli jest okres niechodzenia do pracy i niejeżdżenia do rodziców, to we Wrocławiu nie ma większego problemu z tym, by względnie tanio podładować samochód. Ja najczęściej jadę w sobotę/niedzielę na ładowarkę Polenergii, gdzie ładuję Teslę na szybkiej ładowarce (DC) w promocyjnych cenach (w lecie było to 1,39 zł/kwh, teraz w zimie jest to 1,75 zł/kw). Niedaleko mam także Lidla i Biedronkę, gdzie są / będą niedługo ładowarki do elektryków, więc bez problemu mogę uzupełnić energię w czasie ładowania (11 kWh / godzinę), co dołoży mi kilkadziesiąt kilometrów zasięgu – od biedy mogę zostawić samochód na dłużej i podejść sobie na nogach do domu, a po 2-3 godzinach wrócić po naładowane auto.

Możliwości jest jak widać całkiem sporo, kwestia tylko chęci (których musi być więcej, niż mniej) i lekkiego rozeznania w terenie, by na mieście unikać „drogich” ładowarek – w końcu elektryka kupuje się po to, by było taniej niż spalinowym.

Przyszła zima, zasięg spada – koniec z ogrzewaniem?

To główny mit krążący po sieci jeśli chodzi o samochody elektryczne. Temperatura na zewnątrz od kilkunastu dni trzyma się w okolicach zera stopni Celsjusza. Czy wpływa to na zasięg Tesli? Zdecydowanie tak. Tylko wpływa mniej niż może się to wydawać. W ciepłe dni średnie zużycie podczas jazdy po mieście miałem na poziomie 13-15 kWh/100 km. Teraz, gdy temperatura jest zbliżona do 0°C zużycie wzrosło i wynosi około 15-18 kWh/100 km. Jednocześnie zasięg podczas jazdy prędkością w okolicy 120 km/h spadł mi z około 450 km (100%-0%) do około 380 km (100%-0%), więc tragedii nie ma. Nie ma też mowy o tym, żebym nie włączał podczas jazdy ogrzewania lub radia – te w moim samochodzie zużywają tak mało energii, że przy zapotrzebowaniu silników ich zużycie jest praktycznie do pominięcia. Jedyne co warto uwzględnić, to nagrzewanie auta przed ruszeniem w trasę – to zabiera około 1-2%, żeby samochód był odmrożony i w środku było przyjemne 21°C.

Czy samochód elektryczny jest dla każdego? Subiektywna opinia

Nie, zdecydowanie nie. Choć statystyki są nieubłagane i ponad 50% Polaków mieszka w domach jednorodzinnych, to zdecydowanie nie wszyscy oni mają odpowiednie zasoby finansowe, by kupić elektryka, nawet kilkuletniego. Ludzie z miast natomiast jeśli chcą posiadać samochód elektryczny, muszą liczyć się z niewygodami. I oczywiście, jeśli mieszkacie w dużym mieście jak Wrocław, to ten problem jest raczej mniejszy, niż większy, ale w takim Brzegu obecnie nie ma szału – 2 działające ładowarki i 3 w budowie. Przyszły rok powinien tutaj dużo zmienić, bo markety będą zmuszone stawiać ładowarki na parkingach, co znacząco odmieni sytuację, jednak obecnie jest jako tako.

Ogromnym plusem, o którym nie wszyscy wiedzą, natomiast są koszty eksploatacji, których tutaj praktycznie nie ma. Wymiana opon, płyn do spryskiwaczy i filtry powietrza to w zasadzie wszystko. Po długim czasie dochodzi wymiana klocków hamulcowych, jednak z racji rzadkiego korzystania z hamulców częściej jest to ich regulacja. Do tego Tesla nie wymaga żadnych przeglądów gwarancyjnych, by zachować ochronę – i tym wyróżnia się chyba na tle wszystkich marek samochodowych na rynku…

A jak planujesz kupić Teslę i masz dodatkowe pytania, to pisz śmiało. Podrzucę też kod polecający, który obniży cenę zakupu samochodu o 2000 zł (a mi da 3000 zł do wykorzystania na gadżety Tesli).

Spis treści

Wygląd i budowa projektora

Tak wyszło, że przez te kilkanaście lat dorosłości zdarzyło mi się korzystać z różnych projektorów multimedialnych, w naprawdę rozrzuconym przedziale cenowym. Wszystkie jednak łączyło jedno – klasyczny wygląd projektora. Gdy w moje ręce trafił JMGO Ultra N1 przyznam, że trochę byłem zbity z tropu, bo o ile wcześniej dość ciekawym odejściem od klasycznej formy był dla mnie projektor laserowy Xiaomi, o tyle teraz Chińczycy znowu wymyślili coś nowego.

JMGO Ultra N1, podobnie jak inne projektory tego producenta, to projektor, który producent dodatkowo postanowił umieścić na gimbalu. Właśnie z powodu tego elementu ten sprzęt zdecydowanie wyróżnia się na rynku i sprawia naprawdę futurystyczne wrażenie, jednocześnie pozwalając na naprawdę sporo. Dzięki gimbalowi bowiem bez konieczności przestawiania projektora możemy obraz wyświetlić na ścianie, suficie, lub nawet podłodze.

Całość wykonana jest z wysokiej jakości tworzywa sztucznego i metalu, dzięki czemu całość utrzymuje cechy sprzętu premium, który kupujemy. Gimbal utrzymuje projektor naprawdę stabilnie i pozwala na 135 stopni odchyłu, a do tego nóżka jest obracana (360 stopni), dzięki czemu możemy zmienić kierunek wyświetlania obrazu bez konieczności przestawiania go. Dodatkowo producent przygotował dedykowane uchwyty, które pozwalają zamontować projektor na ścianie lub suficie (akcesoria dokupowane osobno). Front projektora to duża soczewka oraz czujniki pozwalające na błyskawiczną korektę wyświetlanego obrazu, a w podstawie znajduje się przycisk do uruchamiania całości.

Do podłączenia zewnętrznych treści producent wyposażył projektor w 2 porty HDMI 2.1 oraz port USB. Obok natomiast znalazło się złącze audio Jack 3.5 mm. Nie wiem natomiast czemu jednak nie zdecydowano się w projektorze za 8 tys. zł na optyczne wyjście audio. Całością urządzenia sterujemy natomiast dedykowanym, kompaktowym pilotem, który wizualnie przypomina standardowe piloty do przystawek z Androidem, tylko wykonany jest z tworzywa wyższej jakości.

Funkcjonalność i działanie JMGO Ultra N1

Jasność i odtwarzanie wideo

Zacznę od tego, co ciekawi wszystkich najbardziej. Czy tego projektora można używać do oglądania filmów w dzień? Nie, chyba, że dzień jest pochmurny lub macie rolety. Mimo, że JMGO Ultra N1 to projektor laserowy o 2200 lumenach jasności, to słońce jednak z nim wygrywa. Wystarczy jednak, że możecie zasłonić rolety i ta jasność będzie wystarczająca (o ile nie jesteście niewiadomo jak wymagającymi kinomaniakami) do oglądania filmów, w których scenerią nie jest ciemny las.

Umiejscowienie projektora na gimbalu natomiast pozwoli Wam na oglądanie filmów zarówno leżąc w łóżku, puszczając treści na sufit, jak i siedząc na krześle z projekcją skierowaną na ścianę. Wbudowane głośniki natomiast są bardziej niż wystarczające na domowe potrzeby – dźwięk jest naprawdę przyjemny i nic nie charczy, nawet przy bardziej wybuchowych produkcjach.

Wykrywanie płaszczyzn i automatyczne dopasowywanie

Dzięki zastosowaniu kilku czujników, projektor JMGO Ultra N1 automatycznie dopasowuje się do krzywizny powierzchni tak, by odtwarzany obraz był zawsze prostokątem. Przyznam, że z początku sceptycznie podchodziłem do tej funkcji, ale po kilku testach na suficie oraz ścianach stwierdzam, że działa ona bardzo dobrze. Oczywiście zdarzyło się tak, że obraz trochę głupiał przy zbyt dużym nachyleniu projektora na sufit, ale wystarczyło kliknąć ponowną kalibrację, by odpowiedni złapał kąty.

Mniej zadowolony jestem natomiast z funkcji automatycznego wykrywania, czy ktoś znajduje się przed projektorem. Producent wyposażył JMGO N1 Ultra w czujnik, który miał wyłączać laser, by chronić oczy osoby, która mogłaby przypadkiem znaleźć się na drodze promienia. I o ile rozwiązanie to działa, jeśli stanę dość blisko projektora i przysłonię większość powierzchni przed nim, o tyle jeśli przed projektorem pojawi się ciało dziecka, to nawet nie zwraca na to uwagi.

Android TV 11 – jak z działaniem?

Ten aspekt JMGO Ultra N1 był dla mnie największym zaskoczeniem. Po korzystaniu z Android TV na przystawkach Xiaomi byłem dość sceptycznie nastawiony do responsywności działania oprogramowania na projektorze. I jakież było moje zdziwienie, gdy okazało się, że wszystko działa bez większych opóźnień i lagów.

Android TV 11 oznacza, że bez trudu będziecie mieć dostęp do swoich ulubionych platform z multimediami – YouTube, Netflix, Disney+, Max, itp. Jednocześnie oczywiście możecie do projektora podłączyć urządzenia zewnętrzne korzystając z portów HDMI oraz USB (choć osobiście nie korzystałem – wystarczyły mi platformy VOD).

Czy warto kupić projektor laserowy JMGO?

Przyznam szczerze, że jeśli rozważacie zakup projektora i nie szukacie rozwiązania, które pozwoli umieścić projektor 50 cm od ściany, to JMGO N1 Ultra jest według mnie świetnym wyborem. Gimbal naprawdę robi tutaj świetną robotę, a jakość wykonania oraz możliwości tego projektora sprawiają, że warto wydać większe pieniądze by cieszyć się z dużych możliwości sprzętu.

Jakie prezenty dla czterolatka?

Po 4 latach każdy rodzic już chyba wie, że co dziecko, to inny charakter. Na pewno wiedzą to rodzice, którzy mają więcej niż jedną pociechę. Nie wątpię więc, że moimi propozycjami trafię w gusta każdego dziecka, jednak znów staram się, by pomysły prezentowe były dopasowane najbardziej ogólnie do czteroletnich dzieci – zarówno chłopców, jak i dziewczynek. Przyznam jednak, że z dziewczynkami jest zdecydowanie trudniej jeśli mają starszego brata…

Klocki LEGO – czas zacząć budowę

Jakiś czas temu Marcel przesiadł się już częściowo na zwykłe klocki LEGO (nie DUPLO) i coraz częściej widzę, że świetnie sobie radzi z samodzielną budową. Myślę więc, że 4 lata to akurat idealny czas na rozpoczęcie przygody z małymi klockami, które jako prezenty mogą spełnić oczekiwania dzieci. Od siebie mogę z czystym sumieniem polecić zestawy LEGO City 4+ oraz LEGO Friends 4+ – ich papierowe instrukcje są zrobione w bardzo przyjazny sposób (najpierw dziecko ma pokazane jakie klocki ma znaleźć, a potem jak to połączyć).

Jeśli natomiast Twoja pociecha już ogarnia podstawowe klocki i chcesz wejść poziom wyżej, to nie ma problemu, żeby kupić mu klocki w wersji dla 5/6-latków i dać mu składać je z instrukcją w aplikacji LEGO, która działa w podobny sposób, jak instrukcje w zestawach dla młodszych dzieci. Jest o tyle łatwiej, że można sobie obracać klocki w telefonie dowolnie, by upewnić się, gdzie dany element należy przyczepić.

Może laptop? Lub aparat na obeznanie z elektroniką

W sytuacjach, kiedy muszę pracować zdalnie (jakaś infekcja, choroba dziecka), Marcel z wielką chęcią chce mi pomagać. Najbardziej lubi, jak odpali mu się edytor tekstu, gdzie może wstukiwać sobie literki lub program do rysowania (Paint na Windowsie). Świetnym substytutem takiej sytuacji może być podarowanie dziecku jego pierwszego laptopa, który pozwoli mu m.in. na naukę pisania i czytania, liczb, a nawet języków i podstaw matematyki. My rozważamy obecnie Lexibook z Psim Patrolem (LINK), ale dostępnych jest w sieci sporo różnych wersji.

Innym ciekawym, elektronicznym gadżetem, który odkryliśmy względnie niedawno jest aparat cyfrowy dla dzieci. My trafiliśmy na gadżet na Aliexpress (recenzja już niedługo) i już od jakiegoś czasu Marcel z Zuzią mocno angażują się w fotografowanie wszystkiego i wszystkich. Każdy kto nas odwiedza ma robione zdjęcie, a dodatkowo można jeszcze takiej osobie dołożyć naklejkę z czapką, wąsami, itp. Oczywiście jakość tych zdjęć można porównać do wycinku kadru z filmu z wesela rodziców 30 lat temu, ale dla dzieci to akurat nie ma żadnego znaczenia…

Pierwsze gry planszowe

Jeszcze rok temu gry planszowe nie były w centrum zainteresowania Marcela. Powiedziałbym, że teraz też nie są, ale już da się z nim spokojnie zagrać w jedną lub dwie gry i postępować zgodnie z zasadami. Pierwszymi planszówkami, które u nas się sprawdziły były „Raz, dwa, trzy, Wilk patrzy!” (LINK) i „Park dinozaurów” (LINK). Niedawno do tego doszła jeszcze Yenga oraz „Uratuj dinozaura” (LINK) i muszę przyznać, że Marcel radzi sobie z zasadami i zdecydowanie prezenty tego typu od Mikołaja także sprawiły mu radość.

Miłośnicy książek też zadowoleni

Jak każdy wie, 4-latek nie potrafi jeszcze czytać (przynajmniej mój). Więc prezenty-książki muszą być takie, które pozwolą dziecku jednocześnie na zajęcie się nimi samodzielnie, jak i z pomocą rodzica. Od siebie w tej sytuacji mogę polecić pozycje takie jak „Rok w lesie”, „Rok na wsi”, „Rok w krainie czarów” i inne z tej serii, które pozwalają dziecku oglądać różne scenerie, a potem ewentualnie bawić się w poszukiwania różnych elementów jako grę z rodzicem. Drugą ciekawą pozycją są książeczki dzielone na 3, które pozwalają miksować różne osoby i wierszyki – Marcel uwielbia słuchać pomieszanych historyjek i strasznie go to rozśmiesza. Poza tym klasycznie w formie jest Pucio, Jadzia Pętelka, trochę Kici Koci i wszystko co wpadnie w ręce, a dotyczy dinozaurów lub wulkanów.

Dla posiadaczy większych metraży w domu

Jeśli w Waszym domu nie brakuje miejsca, to prezenty większych gabarytów też się sprawdzą. U znajomych Marcel bardzo lubi się bawić dużą, drewnianą kuchenką, gdzie przygotowuje sobie różne potrawy i serwuje je każdemu z obecnych. Myślę, że podobnie sytuacja wygladała by w przypadku lady sklepowej lub lodziarni – wariantów jest dużo, a każdy zapewni dużo frajdy dziecku.

Dodatkowo świetnym pomysłem może być rozbudowa torów do Hot Wheels w większy zestaw (co jest możliwe np w serii City), jednak także trzeba mieć kawał podłogi, żeby to miało sens. No i przede wszystkim dziecko musi chcieć bawić się resorakami w torach – Marcel ma coraz mniejsze.

Dajcie znać, jakie prezenty w tym roku Wasze dzieci znajdą pod choinką – może kogoś też zainspirują 🙂

Wszystkie informacje w tym wpisie te oparte są na bazie mukowiscydozy z genotypami Zuzi. Nie oznacza to, że wybrane objawy mogą pojawić się u kogoś innego, lub są to wszystkie objawy, jakie występują w przypadku tej choroby.

Mukowiscydoza – co to za choroba?

W wielkim skrócie, jest to najczęstsza z chorób genetycznych, na które cierpi obecnie ludzkość. W mniejszym skrócie wrzucam poniżej bardziej profesjonalny opis ze strony Fundacji MATIO (tutaj), do której należy Zuzia:

Diagnoza mukowiscydozy

Od 2009 roku, w całej Polsce, wśród przesiewowych badań noworodków (badanie krwi pobranej z pięty dziecka) weryfikuje się możliwość chorowania m.in. na mukowiscydozę. W ciągu kilkunastu dni od pobrania krwi, jeśli pojawi się coś niepokojącego, otrzymuje się wezwanie do poradni specjalistycznej, w której poza otrzymaniem wyników badań genetycznych dotyczących mutacji genu CTFR, wykonywane są dodatkowe badania – pediatryczne oraz test chlorkowy (potowy).

Gdy choroba jest potwierdzona otrzymuje się kontakt do lekarza specjalisty w jednym z polskich ośrodków, które zajmują się mukowiscydozą. Tam otrzymuje się wszystkie informacje na temat choroby, w tym szczegóły dotyczące objawów, które mogą występować w przypadku danych mutacji, a także zalecenia dalszego postępowania i, jeśli jest to konieczne (a może tak być), pomoc psychologa, by przetrawić tę trudną dla rodzica informację.

Leczenie mukowiscydozy

Obecnie mukowiscydoza jest chorobą nieuleczalną. Trwają badania nad terapią genową, jednak jest to na razie pieśń przyszłości. W naszym przypadku (teraz, gdy Zuzia ma 2 lata) jedynym objawem tego, że mukowiscydoza towarzyszyć nam będzie w codziennym życiu jest konieczność podawania jej do każdego posiłku zawierającego tłuszcze oraz białka leku (o nazwie Kreon Travix), który funkcjonuje niczym trawienne enzymy trzustkowe i pozwala strawić właśnie te składniki odżywcze.

W przypadku starszych dzieci i osób dorosłych z odpowiednimi mutacjami są już dostępne leki przyczynowe (nie leczące choroby, lecz „wyciszające” jej objawy), które niestety kosztują ogromne pieniądze – na poziomie 1 mln zł / rok. Od ubiegłego roku leki te są w Polsce refundowane dla osób od 12 roku życia i obecnie trwają przymiarki do refundacji leków dla młodszych osób, jednak to także na razie jest pieśń przyszłości. Większą nadzieję osobiście pokładam w tym, że leczenie genetyczne dzięki rozwojowi technologii zdąży pojawić się na rynku zanim choroba zmusi nas do większej ilości działań oraz stosowania większej liczby leków.

Życie z mukowiscydozą

Poza wszystkimi kwestiami związanymi z chorobą nasze życie i funkcjonowanie obecnie wygląda dość normalnie (także w kwestii infekcji wieku dziecięcego, które niestety się pojawiają). Musimy zawsze pamiętać, żeby zabierać ze sobą Kreon, gdyż jest on niezbędny do dużej części posiłków. Ponadto uczymy Zuzię (oraz sami nabieramy nawyku, by to robić) takich czynności jak inhalowanie się oraz bycie oklepywaną, co w przyszłości ma pomagać z walką z nadmierną ilością śluzu, który może gromadzić się w płucach.

Do tego od narodzin Zuzi średnio co 3 miesiące jeździmy do Centrum Medycznego Karpacz, gdzie znajduje się wiodący na Dolnym Śląsku oddział pulmonologii. Podczas każdej wizyty lekarz zbiera ogólny wywiad na temat rozwoju Zuzi, przeprowadza badania fizykalne, czasem dodatkowo USG płuc i jamy brzusznej oraz wykonywany jest wymaz z noso-gardzieli, a także badania krwi (w zależności od potrzeb). Do tego co roku zbieramy 1.5% darowizny podatkowej na Zuzię, gdyż obecnie stosowane suplementy same w sobie do najtańszych niestety nie należą. I obecnie, w naszym przypadku, więcej zmian w codziennym funkcjonowaniu nie ma.

Więcej informacji o mukowiscydozie

Jeśli okaże się, że właśnie Twoje dziecko zostanie zdiagnozowane, to nie szukaj informacji na temat choroby byle gdzie. Niestety informacje w sieci są mocno nieaktualne – przez wprowadzenie badań przesiewowych oraz pojawienie się leczenia przyczynowego dużo się zmieniło – więc nie warto się stresować informacjami tam zawartymi. Jeśli chcecie wiedzieć więcej o samej mukowiscydozie, to śledźcie naszego bloga oraz zapoznajcie się z materiałami dostępnymi na tych stronach:

• Oddech Życia,
• Fundacja MATIO,
• Fundacja Mukobohaterowie,
• Polskie Towarzystwo Walki z Mukowiscydozą,
• grupy chorych / rodziców chorych dzieci na Facebooku.

Co to ten Narwal?

Przyznam szczerze, że gdy pierwszy raz usłyszałem nazwę marki, to od razu w głowie zaczęła mi grać piosenka z czasów liceum „Narwhals, Narwhals, swimming in the ocean…” (wideo niżej, ale ostrzegam – nie da się odzobaczyć i wciąga niczym Baby Shark), więc uznałem, że warto trochę przed samą recenzją przedstawić brand, by nie trzymać się wyłącznie zabawnych skojarzeń.

Z racji, że marka w Polsce, a nawet w samej Europie dopiero rozwija skrzydła, to słowem wstępu powiem, że firma istnieje już na rynku kilka lat. W tym czasie z powodzeniem podbiła serca użytkowników w Azji oraz Stanach Zjednoczonych, gdzie (według informacji od przedstawicieli marki) zajmuje obecnie czołowe miejsce jeśli chodzi o sprzedaż urządzeń z tej kategorii (TOP 5 na global, TOP 3 w USA). I po kilku tygodniach spędzonych z nowym odkurzaczem chyba rozumiem, dlaczego użytkownicy na tamtejszych rynkach tak polubili ten sprzęt.

Specyfikacja odkurzacza Narwal Freo

• Wymiary stacji bazowej: 370 x 415 x 435 mm
• Wymiary odkurzacza: 350 x 351.5 x 106 mm
• Waga odkurzacza: 4.35 kg
• Pojemność baterii: 5200 mAh
• Moc: 45W
• Moc ssania: 3000 Pa
• Dodatkowe informacje: obrotowe szczotki mopujące, samoczyszczenie i suszenie mopa, automatyczna wymiana wody w stacji (opcjonalnie), obsługa środka czystości (opcjonalnie), aplikacja mobilna Android / iOS, wyświetlacz na stacji bazowej

Zawartość pudełka i rozpoczęcie użytkowania

W odróżnieniu od wszystkich poprzednio posiadanych przeze mnie odkurzaczy, Narwal Freo jest w naprawdę sporym opakowaniu. W zestawie otrzymujemy robota ze stacją bazową z pojemnikami na czystą oraz brudną wodę, a także 2 szczotki boczne, 2 podkładki mopujące oraz jedną butelkę środka czyszczącego, który zwiększa możliwości czyszczące mopowania, jednocześnie nie uwalniając żadnych dziwnych zapachów.

Poza tym oczywiście instrukcja obsługi i tyle. Mogliby się oczywiście pokusić chociaż o dodatkowy zestaw szczotek bocznych lub podkładek mopujących, ale z zestawu, który otrzymujemy i tak można spokojnie korzystać przez kilka tygodni. Po miesiącu regularnego odkurzania (co dzień/co dwa dni) pozostało nadal ponad 130 godzin odkurzania, by trzeba było je wymienić.

Jakość wykonania wszystkich elementów stoi na najwyższym poziomie. Stacja i odkurzacz wykonane są z tworzywa sztucznego wysokiej jakości i jedynym w sumie minusem jest zastosowanie błyszczącego plastiku, który się łatwo palcuje – widać to w sumie na stacji bazowej na zdjęciach poniżej, gdzie przy rozpakowywaniu dzieci musiały już wszystko sprawdzić. Przejawem dbałości o klienta i wygodę użytkowania jest także wyposażenie stacji bazowej w dotykowy, czytelny wyświetlacz LCD, który służy zarówno do podglądu aktualnego stanu urządzenia, jak i do sterowania nim, jeśli nie mamy pod ręką smartfona.

Podłączenie wszystkiego i rozpoczęcie pracy odkurzacza to kilka chwil. Wystarczy ustawić bazę w wybranym miejscu, podłączyć ją do prądu, wsunąć odkurzacz do środka i rozpocząć konfigurację wszystkiego w aplikacji. W czasie, gdy wszystko będzie się ze sobą synchronizować warto też nalać wody do zbiorników oraz umieścić detergent w miejscu na niego przeznaczonym (jeśli chcecie z niego korzystać). Po połączeniu odkurzacza z bazą warto też zaktualizować oprogramowanie wszystkiego i rozpocząć nowy etap w życiu domu.

Aplikacja mobilna Narwal

Do wykorzystywania pełni możliwości odkurzacza Narwal Freo niezbędna jest aplikacja mobilna dostępna na systemy Android oraz iOS. I choć sam odkurzacz jest wyposażony w naprawdę sporo funkcji, to układ samej aplikacji jest naprawdę czytelny i nie przytłacza na pierwszy rzut oka. Pierwszy ekran to tak naprawdę informacje o stanie urządzenia oraz skróty do głównych czynności sprzątania.

Jeśli natomiast ktoś będzie zainteresowany większym zagłębieniem się w kwestie konfiguracyjne, to także będzie zadowolony, gdyż w kolejnych ekranach można mocno spersonalizować sprzątanie, modyfikując pomieszczenia, ustawiając odpowiednie nazwy lub strefę zakazaną, a nawet materiał podłogi, co spowoduje dostosowanie nacisku mopów podczas mycia. Dla informacji – w naszym mieszkaniu podłogi to głównie parkiet, z jedną wycieraczką przy drzwiach. Do tego dochodzą kafle w łazience z jednym dywanem i koniec różnorodności.

W ustawieniach aplikacji Narwal Freo mamy wygodną możliwość podglądu aktualnego stanu zużycia akcesoriów, weryfikacji dostępności aktualizacji oprogramowania. Jest tam też opcja aktywacji kontroli rodzicielskiej, dzięki czemu dziecko nie będzie mogło łatwo sterować robotem z poziomu ekranu na stacji bazowej (polecam gorąco, gdyż Zuzia za każdym radzem gdy mija stację musi dotknąć ekranu) oraz udostępnienia urządzenia innym domownikom – czyli 2 rzeczy, które zrobiłem zaraz po wstępnej konfiguracji odkurzacza.

W trakcie sprzątania natomiast można podglądać w czasie rzeczywistym gdzie Narwal obecnie się znajduje, które pomieszczenia już posprzątał (oraz ile razy – o czym świadczy kolor tła). I tutaj ciekawostka, gdyż mapę mieszkania można wyświetlać zarówno w 2D jak i w 3D – choć jest to bardziej ciekawostka/bajer, niż rzeczywiście przydatna funkcja.

Narwal Freo i sprzątanie, czyli kiedy dzieje się magia

Ale dość o tematach pobocznych – czas na mięso, czyli informacje o tym, jak ten odkurzacz automatyczny radzi sobie jeśli przyjdzie co do czego. A że to coś przychodzi dość często jak ma się dzieci, to uruchamiamy go codziennie/co drugi dzień i tak naprawdę jedynym minusem obecnych robotów sprzątających jest to, że nie są w stanie jeszcze same odkładać rzeczy z podłogi na miejsce. Wiem, że przy odpowiedniej pracy tę funkcję mogą pełnić dzieci, ale obecnie cieszy mnie, że ogarniają swoje zabawki, więc resztę „gratów” trzeba ogarnąć własnymi siłami.

Gdy podłoga nadaje się już do sprzątania (czyt. nie ma na niej rozlanej zupy, itp.) to można zająć się uruchomieniem robota. W aplikacji można wybrać tryb sprzątania, który nas interesuje – a do wyboru mamy ich w zasadzie 5:

• Freo Mind, czyli inteligentne sprzątanie, które będzie dostosowywało moc oraz powtórzy sprzątanie odpowiednią ilość razy do wykrytych podczas sprzątania zabrudzeń (pierwsze sprzątanie w tym trybie trwało u nas prawie 3h – „nie brawo my”),
• Odkurzanie i mopowanie – gdzie możemy wybrać intensywność obu czynności, a także ich siłę,
• Odkurzanie, a następnie mopowanie – jw.,
• Odkurzanie – jw.,
• Mopowanie – jw.

My najczęściej korzystamy z pierwszego i trzeciego trybu i oceniam je pozytywnie. Zarówno z podłogami w pokojach, jak i kafelkami oraz wycieraczką w korytarzu Narwal Freo radzi sobie bardzo dobrze. Jedynym „brudem”, który sprawił odkurzaczowi trudność był – o dziwo – suchy ryż, który przez to, że jest lekki i malutki odskakiwał od szczotki bocznej na tyle daleko, że szczotka główna go nie złapała. Tutaj oczywiście problem rozwiązało drugie odkurzanie, ale nie mogłem o tym Wam nie wspomnieć.

Odkurzacz Narwal zdecydowanie lepiej radzi sobie z kablami i omijaniem przeszkód niż poprzedni VIOMI V2 Pro, którego mieliśmy, gdyż przyznam szczerze, że przez ostatni miesiąc ani razu nie zdarzyło mi się, żeby wciągnął on jakiś kabel, większą zabawkę lub inny przedmiot, który mógłby spowodować, że jakoś się zablokuje. Przy poprzednim robocie zdarzało się to częściej – trzeba było naprawdę zadbać o to, żeby na podłodze nie znalazło się nic.

Oczywiście jako rodzic nie mogłem pominąć testu LEGO i zabawki. I jest znośnie. Narwal Freo ominie małą, dziecięcą skarpetkę, jednak z klockami jest różnie. Płaski klocek LEGO może wciągnąć (1,2,4), jednak już „klasyczne – budowlane” klocki mogą się po prostu pod nim zaklinować lub po nich po prostu przejedzie. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku pojedynczych klocków LEGO DUPLO. Natomiast nie ma problemu z omijaniem skarpet – tutaj radzi sobie bardzo dobrze. Nie polecam jednak zostawiać na pastwę odkurzacza zabawek, lepiej jednak schylić się raz więcej.

Mycie podłogi przez odkurzacz Narwal Freo natomiast to prawdziwa bajka. Mimo, że mam automatycznego, ręcznego mopa Xiaomi, to od kiedy po domu jeździ nowy „fafik”, to naprawdę używamy go od wielkiego dzwonu. Czyli, gdy Zuzia uzna, że koniec jedzenia zupy i akurat nie było ma przy niej nikogo, by zdążyć powstrzymać ją przed zrzuceniem jedzenia na ziemię. Poprzednie odkurzacze, które mieliśmy, miały zamontowaną ściereczkę, która po prostu „ścierała” i jak dla mnie rozmazywała brud po całej podłodze – myciem więc tego nazwać się nie dało.

Narwal Freo natomiast naprawdę myje podłogę. Raz, że ma dwie obrotowe szczotki, które myją, a nie po prostu suną po podłodze, to dodatkowo jeszcze odkurzacz stosuje naturalny detergent, który dozuje sobie automatycznie podczas sprzątania. Dodatkowo możemy ustawić, czy mopy mają być myte po ogarnięciu określonej powierzchni, czy też dopiero po sprzątnięciu pomieszczenia. Różnica w jakości czyszczenia podłogi jest więc nieporównywalna i naprawdę widoczna gołym okiem. Co więcej, jeśli macie gdzieś w pomieszczeniu dywan lub wycieraczkę, to robot po jej wykryciu nie będzie jej mył – byłoby to bezsensowne – a podniesie nakładki mopujące, by po niej przejechać lub też ominie bez podnoszenia (w zależności od ustawień zachowania).

Ogarnięcie przez robota podłogi w naszym mieszkaniu (salon, kuchnia, korytarz i pokój Marcela, czyli około 27 m2) w trybie Freo to prawie 2 godziny – jeśli nie ma tragedii brudowej, natomiast w trybie odkurzania, a następnie mopowania, to około godziny. Natomiast z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że podłoga jest wtedy dobrze odkurzona i umyta. Oczywiście, czas ten może się zmienić, w zależności od tego, jak ustawicie sobie moc sprzątania lub ilość powtórzeń, jednak ja jadąc na ustawieniach domyślnych stwierdzam, że daje radę.

Opcjonalny zestaw do automatycznej wymiany wody

Tym, co dodatkowo wyróżnia Narwala Freo od innych odkurzaczy automatycznych jest fakt, że bazę można podłączyć (po dokupieniu odpowiedniego modułu) do czystej wody i odpływu, by całość działała automatycznie jak pralka – bez konieczności dolewania czystej i wylewania brudnej wody ze zbiorników. To jedno z tych niewielu akcesoriów, które zdecydowanie polecam dokupić od strzałą, bo sprzęt staje się praktycznie bezobsługowy. Jedyną czynnością, która nam zostaje do wykonywania, to bieżąca konserwacja, czyli opróżnienie pojemniczka na śmieci oraz czyszczenie, gdy aplikacja powie, że nadszedł już czas.

Zestaw składa się z kilku elementów. Mamy główny moduł, w którym umieszczony jest bufor wody, pompkę, plastikowe rurki dopływowe, rurę przyłączeniową oraz maskownicę dla przewodów. Sam proces podłączenia akcesorium także do najtrudniejszych nie należy – wymaga on podstawowej obsługi narzędziami oraz (w razie konieczności) dokupienia trójników do przyłącza wody czystej oraz odpływu wody brudnej. Mi cały proces zajął około 10 minut, a wszystko jest bardzo dobrze wytłumaczone, zarówno na wideo, jak i w instrukcji obsługi. Jeśli jednak nie macie wiary we własne umiejętności, to dowolny hydraulik lub pan „złota rączka” powinien sobie poradzić z tym w chwilę.

Narwal Freo – czy warto kupić?

Jeśli miałbym odpowiedzieć krótko, to TAK. Zdecydowanie pójście w kierunku odkurzacza premium to znaczna zmiana, względem odkurzaczy bardzo dobrych, ale tanich – ten po prostu może więcej oraz robi to znacznie lepiej. A jak dodamy do tego opcję automatycznej wymiany wody, to okazuje się, że sprzęt staje się praktycznie bezobsługowy. Teraz pytanie tylko, czy budżet pozwala Wam zainwestować w odkurzacz z wyższej półki, który będzie w stanie naprawdę sporo zmienić jeśli chodzi o sprzątanie podłóg w domu. Ja osobiście nie mogę się doczekać, gdy sprawdzę ten sprzęt na podłodze w nowobudowanym domu.

Odkurzacz automatyczny Narwal Freo w TECHWISH

Z kodem narwalTR kupicie odkurzacz z darmową dostawą oraz dodatkowym detergentem GRATIS! (współpraca)

Spis treśći

Kupiliśmy działkę, więc nadszedł czas zastanowić się nad tym, co na niej postawimy. Dom piętrowy czy parterowy? Czy chcemy mieć piwnicę, a jeśli tak, to po co i jaką? Garaż w bryle czy wolnostojący, a może oba? Ile pokoi i jak wszystko rozplanować? Budowa domu na tym etapie to milion pytań i bardzo mało odpowiedzi, a do tego wszystkiego trzeba potem znaleźć najlepszy projekt…

Poszukiwanie projektu gotowego

Przyznam szczerze, że szał budowlany po zakupie działki wszedł na wysoki poziom. W głowach mieliśmy tylko wybieranie projektu, pomysły na wykończenie wnętrz, itp. Podjęliśmy decyzję (po rozmowach z posiadaczami domów), że jednak idziemy w parterówkę – działka na tyle duża, że miejsca nie braknie, a do tego na starość nie trzeba łazić po schodach… Przeglądaliśmy chyba wszystkie strony z gotowymi projektami, zapisaliśmy się do wszystkich grup z tym związanych i tak leciały miesiące.

Finalnie padło na dwa projekty, które w większości spełniały wszystkie nasze oczekiwania, jednak ostatecznie nie zdecydowaliśmy się na żaden. Wybór któregokolwiek oznaczałby rezygnację z czegoś, na czym nam zależało – albo pokój mniej, albo brak pralni/suszarni, albo rozkład pomieszczeń, który nie był „tym właściwym”. A chcieliśmy mieć 2 pokoje dla dzieci, 1 pokój dla gości (gabinet), jeden pokój dla nas (z garderobą i łazienką w wariancie idealnym), do tego przestronny salon z jadalną, półotwartą kuchnię, spiżarnię, toaletę, łazienkę, pralnię/suszarnię i dwustanowiskowy garaż. Oraz sensowne rozdzielenie strefy dziennej i nocnej. I wtedy na pomoc przyszła nam Kasia…

Projekt indywidualny – strzał w dziesiątkę

Tak wyszło, że kiedyś robiłem stronę pracowni architektonicznej koleżanki, koleżanki (swoją drogą gorąco polecam – KMS Architekci). I przypomniało mi się o niej w idealnym momencie, a że znałem jej prace (w końcu doświadczenie na stronie czymś trzeba było poprzeć), to wiedziałem, że będzie w stanie stworzyć dla nas wymarzony dom. Nie spieszyło nam się, więc prace koncepcyjne trwały 2 miesiące (od połowy czerwca 2021 do połowy sierpnia 2021), a następnie ruszyły działania konstrukcyjne, w których nasz udział był już kosmetyczny (jedynie trzeba było wykonać odwierty na działce, żeby konstruktor wiedział z jakim gruntem ma do czynienia) oraz rozpoczęliśmy działania „formalne” – składanie wniosku o zjazd, przyłącze energetyczne, itp.

Pozwolenie na budowę – chwała architektowi

Do urzędu projekt trafił w kwietniu 2022 i wszystko obyło się bez naszego jeżdżenia i ustalania. Kasia przygotowała całą dokumentację, złożyła wszystkie bardziej wymagające wnioski, a te, przy których nie było sensu wykładać kasę na pełnomocnictwa przygotowała w całości i wysłała do nas, żeby je złożyć (m.in. wniosek o zjazd i przyłącze). W czerwcu 2022 bez żadnych zastrzeżeń urząd wydał pozwolenie na budowę i mogliśmy oficjalnie wystartować – ale o tym w kolejnym wpisie. Ja natomiast jestem bardzo zadowolony z faktu, że jednak poszliśmy w projekt indywidualny. Widząc ile papierologii i załatwiania jest w różnych urzędach, może koszt gotowego projektu niższy za zakup i ewentualne poprawki / dostosowanie, ale czas stracony na załatwianie byłby niebotycznie droższy. Warto więc mieć to na uwadze, gdy będziecie się sami zastanawiać nad typem projektu…

Jest to pierwsza część historii o budowie naszego domu, w której poznacie wszystkie etapy naszego boju o postawienie własnego lokum. Nie zabraknie tutaj przemyśleń, porad dla planujących budowę, wyszczególniania wszystkich wtop oraz (na ile będzie to możliwe) kosztów, jakie wiązały się z naszą budową. Nie przedłużając więc – zapraszam do lektury!

Poszukiwania działki – jakie mieliśmy oczekiwania

Gdy decyzja o budowie domu zapadła, musieliśmy zdecydować się, czego oczekujemy od miejsca, w którym będziemy chcieli zapuścić korzenie. Zaczęliśmy od wyboru, gdzie chcemy w ogóle szukać działki i od razu wiedzieliśmy, że to musi być na wschód od Wrocławia – dzięki temu będzie bliżej do naszych rodziców. Sam Wrocław odpuściliśmy – w 2019 roku ceny nieruchomości już zaczęły odjeżdżać możliwościom finansowym zwykłych ludzi. Potem wyszło, że jednak południowa część jest dużo droższa, niż ta północna, więc finalnie szukaliśmy działek na północnym-wschodzie, jednak nie dalej niż 5-10 km od Wrocławia (za blisko też się nie dało, bo ceny goniły tam Wrocław). Staraliśmy się szukać w miejscowościach, które mają względnie dużo połączeń z miastem – często kursujące autobusy podmiejskie lub pociąg.

Gdy już wybraliśmy „lokalizację” działki, nadszedł czas na przegląd dostępnych ofert. Od siebie polecam głównie OLX i otodom – tylko tam grunty były w sensownych miejscach i było ich najwięcej. Na grupach wybranych miejscowości na fejsie też się czasem trafiały, ale zdecydowanie były to marginalne ilości, a do tego trzeba byłoby dołączyć do naprawdę wielu grup. Dodatkowo warto też sprawdzać sobie przetargi gmin, gdzie pojawiają się czasem perełki (mieliśmy jedną fajną działkę na oku, ale minusem była napowietrzna linia energetyczna, którą musielibyśmy zapewne przesuwać na własny koszt – kilkadziesiąt tys. zł).

Oczywiście poza tym dużą rolę odgrywała potencjalna dostępność mediów i drogi dojazdowej, czyli ewentualne dodatkowe inwestycje, które musielibyśmy ponieść we własnym zakresie, jeśli takowe nie byłyby dostępne odpowiednio łatwo lub blisko. Nam na szczęście trafiła się wspaniała sąsiadka, która niesamowicie dużo ogarnęła w okolicy, dzięki czemu w momencie pisania tego tekstu wszystko jest ogarnięte – ale o tym później 🙂

Znaleźliśmy działkę! Co teraz?

Ze względu na to, że nam się nie paliło, to każdą działkę, która była w naszym pułapie cenowym jeździliśmy sobie oglądać, po czym dodawaliśmy ją do obserwowanych na portalu ogłoszeniowym. I właśnie w ten sposób, po około 3 miesiącach poszukiwań, udało nam się kupić ziemię, na której w przyszłości miał powstać nasz dom – właściciele mieli na niej hipotekę, którą chcieli spłacić, więc po prostu chcieli już ją sprzedać i obniżyli cenę o 30 tys. zł. Gdy tylko dostaliśmy powiadomienie o tym, błyskawicznie skontaktowaliśmy się z pośrednikiem, by zarezerwował nam działkę na czas weryfikacji wszystkiego.

Po sprawdzeniu ksiąg wieczystych, dowiedzeniu się, czy na tej działce możliwa jest w ogóle „łatwo” budowa domu i spotkaniu z bardzo miłą właścicielką działki (na którym to spotkaniu, po krótkich negocjacjach ściągnęliśmy z siebie koszty notarialne), umówiliśmy się na zakup. Tutaj spotkała nas oczywiście „wesoła” przygoda, bo po podejściu pod drzwi notariusza okazało się, że 3-miesięczny wtedy Marcel właśnie tak się „załatwił”, że musieliśmy wrócić do auta i go przebrać. Na szczęście notariusz i byli właściciele byli wyrozumiali, a po przybyciu na miejsce wszystko przebiegło szybko. Notariusz przeczytał dokument, podpisaliśmy się pod nim, wykonałem przelew, zapłaciłem PCC i było po temacie – zostaliśmy właścicielami 15-arowej działki pod Wrocławiem.

Działka kupiona. Co dalej, czy to już budowa domu?

Po zakupie działki oczywiście z aktem notarialnym trzeba było udać się „na włości”, celem uwiecznienia tej wiekopomnej chwili, po czym… zostało tylko odkładać pieniądze i szukać projektu domu, który będziemy chcieli tam postawić. Trochę spiesząc się od razu wziąłem geodetę celem przygotowania mapy do celów projektowych, przez co „wtopiliśmy” 600 zł, ale o tym więcej w kolejnej części dotyczącej etapu projektowego i wszystkich przygotowań z tym związanych 🙂

Jeśli macie jednak pytania dotyczące wyboru działki oraz poszczególnych etapów związanych z poszukiwaniem lub zakupem takowej, dawajcie śmiało znać w komentarzach. Budowa domu to zawsze wyzwanie i wiem, że obecna wiedza „wtedy” mogłaby znacznie ułatwić mi wszystkie kwestie z tym związane.

Specyfikacja Jackery Explorer 1000 Pro

• Pojemność 1002 Wh (ogniwa Li-Ion)
• Moc 1000W
• Możliwość ładowania 7 urządzeń jednocześnie
• Wyjścia: 2x USB-C, 2x USB, 2x AC 230V, gniazdo samochodowe 12V
• Wbudowany wyświetlacz LCD
• Wbudowana latarka
• Waga 11.5 kg

Możliwości ładowania

Testy Jackery Explorer 1000 Pro zacząłem od uzupełnienia jej energii, gdyż przyszła do mnie rozładowana do zera. Pierwsze ładowanie zrobiłem z gniazdka, gdyż byłem ciekaw, jak długo zajmie naładowanie jej do 100%. I tutaj pojawiło się pierwsze zaskoczenie, bo pełne ładowanie trwało około 100-110 minut (niecałe 2 godziny). Całkiem szybko, jak na całkiem spory bank energii.

Następnie naładowaną do pełna stację Jackery spakowałem do bagażnika i pojechaliśmy nad morze. Testując ten sprzęt postanowiłem sprawdzić, czy mając na jakimś wyjeździe (lub w zasadzie gdziekolwiek) wyłącznie stację i panel solarny jako źródło zasilania, będzie możliwość korzystania z elektroniki użytkowej (ewentualnie jak długo). Okazało się, że 1002 Wh to pojemność, która pozwalała bez większych trudności codziennie ładować 2 smartfony (iPhone 14 Pro i iPhone 13), 2 laptopy, aparat fotograficzny, 2 smartwatche oraz dużego power banka, by po 5 dniach nadal zostało ponad 40% pojemności baterii.

Bez problemu więc można wyjechać „w dzicz” i mieć dostęp do zasilania przez kilka dni, do obsługi podstawowej elektroniki – i nie tylko. Niestety nie polecam jej za bardzo na piesze wędrówki – 25 kg w plecaku może zniszczyć kręgosłup – jednak tutaj alternatywa jest inna, o czym przeczytacie niżej. Jackery 1000 Pro bez problemu poradzi sobie z zasileniem czajnika elektrycznego (kilkanaście zagotowań wody, choć wolniejszych, jeśli macie czajnik o mocy większej niż 1000W), lodówki lub grilla elektrycznego (na wypadek wyjazdu pod namiot, gdy na dworze pada, a ochota na grilla jest silna). Nie ma też najmniejszego problemu z zasileniem inhalatora lub nebulizatora, jeśli tak jak Wy, bierzecie takowego na każdy wyjazd. A, że w dziczy naładować stacji normalnie się nie da, to jest jeszcze jedna opcja…

Stacja Jackery 1000 Pro z panelem słonecznym

Jeśli jednak w miejscu bez dostępu do prądu braknie Wam energii w stacji ładowania, to wsparciem tutaj są panele słoneczne. Ja na wyjazd zabrałem panel o mocy 200W (Jackery SolarSaga 200), którego zdecydowałem się użyć, by uzupełnić energię, gdy spadła do 18%. I z zaskoczeniem stwierdziłem, że ten sposób ładowania też daje radę. Jeśli na niebie słońce zasłaniały chmury, to panel ładował z mocą około 20-25W. Jeśli jednak świeciło słońce, to średnia moc panelu wynosiła od 180W do (najwięcej ile udało mi się wyciągnąć) 198W. Natomiast w przypadku lekkiego zachmurzenia Jackery Explorer 1000 Pro ładowała się z mocą między 50W a 100W. Czyli naprawdę, naprawdę nieźle.

Dodatkowo, w przypadku ładowania z mocą zbliżoną do 200W, stacja informowała, że pełne ładowanie od około 20% zajmie 4-5 godzin. Na szczęście do modelu 1000 Pro można podłączyć nawet 4 takie panele (choć jak dla mnie taka ilość jest zdecydowanie na wyrost – 2 wystarczyłyby w zupełności), więc czas ładowania od zera teoretycznie skrócić można nawet do niecałych 2 godzin (wg producenta).

Niestety minusem tego rozwiązania jest fakt, że choć sama stacja nie waży mało (w końcu akumulatory lekkie nie są), to panel też do lekkich nie należy. Jego ogromną zaletą natomiast jest możliwość złożenia, dzięki czemu zamiast 2 metrów zajmuje po złożeniu około 60 cm. Nie rekomendowałbym go więc na jakąś pieszą wędrówkę – tutaj zdecydowanie lepiej sprawdziłby się panel o mocy 100W, który można zabrać ze sobą nawet bez stacji, gdyż ma wbudowany port USB-C (i też jest składany).

Stacja ładowania Jackery – gdzie może się przydać?

Gdy brałem Jackery Explorer 1000 Pro na testy, wiele osób było ciekawych tego produktu. Najwięcej pytań jednak dostawałem o to, gdzie w zasadzie można taką stację wykorzystać. I przyznam szczerze, że nie były to takie bezpodstawne pytania. Jednak po prawie 2 tygodniach korzystania ze stacji nad morzem zdecydowanie jestem w stanie zarekomendować kilka rozwiązań (choć niekoniecznie się z nimi musicie zgadzać).

Stację Jackery (większą / mniejszą) można śmiało zabrać pod namiot, nawet jeśli jest tam dostęp do prądu, to bez sensu za niego dopłacać (wiem, że to grosze – od 20 do 40 zł / doba – ale jeśli stację już mamy, to w jakim celu), by mieć zasilanie. Świetnie sprawdzi się też na działce (wcale nie tak dużo RODów ma doprowadzony prąd) jako źródło zasilania pod muzykę, oświetlenie czy chociażby lodówkę w upalny dzień. Doskonale sprawdzi się także jako źródło zasilania w altance na ogródku za domem, gdzie nie sięga przedłużacz, a nikt nie pomyślał o tym, by doprowadzić tam prąd.

Jackery Explorer 1000 Pro bez problemu zasili także domek holenderski na działce rekreacyjnej, będąc znacznie cichszym, mniejszym i czystszym rozwiązaniem niż agregat (przy którym spania nie polecam nikomu). Nie ma również najmniejszego problemu, by zabrać stację na działkę budowlaną, gdzie nie ma jeszcze doprowadzonego prądu, by posłużyła za zasilanie betoniarki, szlifierki kątowej czy wiertarki – tutaj jednak rekomenduję mieć ze sobą panele, gdyż szybko można „wyzerować” się z energii…

Jak widzicie, zastosowań jest całkiem sporo, a ograniczeniem jest tak w zasadzie wyobraźnia oraz nasz budżet – nie każdą stację uda się wykorzystać do każdego zadania, jednak dużo pomysłów jest do zrealizowania.

Zamów stacje zasilania i panele słoneczne Jackery w sklepie TECHWISH.pl